Todas as colaboracións

Dúas mulleres na procura de si mesmas: ‘Carrusel’, de Berta Dávila, e ‘O lado do que dormes’, de María Canosa.

Esta semana Armando Requeixo convídanos á lectura de dúas novelas protagonizadas por mulleres na procura de si mesmas que loitan por descubrir o seu auténtico eu: Carrusel, de Berta Dávila, e O lado do que dormes, de María Canosa.

Carrusel (Galaxia) é a obra coa que Berta Dávila gañou o último Premio García Barros, a historia dunha escritora en plena crise creativa que decide facer unha recapitulación do que foi a súa vida para buscar no seu pasado e no da súa familia as claves do seu presente e atopar sentido á súa existencia e o papel que nela xoga a escrita. No camiño profundará nas raíces da súa neurose, na intensa experiencia da maternidade, na perda dos seres queridos e nas complexas relacións familiares.

O lado do que dormes (Xerais) é un relato de María Canosa que percorre a vida de Laura, unha muller de trinta e sete anos, nai de dous fillos e casada cun home moi traballador e viaxeiro, que en plena madurez sente que vive abafada por unha imposible conciliación das súa situación familiar e laboral, problema que se agrava coas actitudes machistas que sofre no traballo. Cansa, sobordada e entristecida, toma a decisión de dar un xiro á súa vida, empeño no que a axudará unha compañeira de traballo, o exemplo dunha vella colega de estudos e algunhas outras persoas e situacións que se lle cruzarán no camiño e lle farán ver a necesidade de rematar coa submisión e opresión vital na que transcorren os seus días.

‘Os jeans de María’ de Lois Alcayde Dans e ‘Veleno en familia’ de Rocío Leira

Esta semana Armando Requeixo proponnos alternar a lectura de relato e novela. O libro de contos ao que nos convida titúlase Os jeans de María e é obra de Lois Alcayde Dans. A narración longa que nos presenta é Veleno en familia e asínaa Rocío Leira.

Os jeans de María (Galaxia) reúne dezasete historias ambientadas principalmente na cidade herculina, aínda que varias delas tamén acontecen en Madrid. Son, por tanto, narracións urbanas que nos amosan personaxes que ven alterada a súa cotidianeidade polo inesperado. Os medos, os temores e as desesperanzas, mais tamén as ilusións, os desexos e os afectos poboan estes relatos narrados cunha prosa moi coidada, chea de plásticas imaxes e un indubidable alento poético.

Veleno en familia (Baía) é unha narración que entretece intriga e equívocos no seo dunha peculiar familia composta por unha nai rosmona e teimuda, unha filla aparentemente apoucada e sufrida, unha sobriña impulsiva e namoradeira e un xenro visceral e instintivo. As relacións que entre todos eles manteñen ocultan segredos inconfesables, pulsións asasinas e paixóns e odios desmedidos que os levarán ao asasinato e a destrución das súas vidas.

‘Red Lion’ de María Alonso e máis ‘A espada máxica’ de Mario Franco

Esta semana Armando Requeixo propónnos a lectura de dúas novelas de acción trepidante: Red Lion de María Alonso e mais A espada máxica de Mario Franco.

Red Lion (Galaxia) é unha narración de alta tensión, inzada de violencia e brutalidade, que se desenvolve nos baixos fondos das mafias traficantes e que presenta a historia dunha vinganza que rematará nunha guerra aberta entre bandas rivais e ríos de sangue a correr por todas partes. Relatada cunha linguaxe moi cinematográfica ao Kill Bill, a trama da novela progresa nun continuo in crescendo ata o clímax final, sacrificando calquera digresión estetizante en favor da imparable acción que avanza vertixinosamente sen tregua nin respiro.

A espada máxica (Fervenza) é unha novela de ‘espada e bruxería’, subxénero da fantasía épica que describe aventuras e loitas libradas por heroes nun pasado arredado e mítico co concurso de elementos ou seres máxicos. Neste caso o mozo castrexo Camal decide marchar da súa citania para coñecer outras terras e xentes. Polo camiño vivirá mil aventuras, pelexará con criaturas incribles e descubrirá o amor, todo contado en capítulos breves e rebordantes de emoción e intriga nunha viaxe circular que remata onde comezou, mais cun Camal madurecido, ben máis sabio e valente.

‘Dende Finlandia con amor’, de Roman Schatz, e ‘A virtude de Checchina’, de Matilde Serao

Esta semana Armando Requeixo convídanos á lectura de dúas novelas traducidas: Dende Finlandia con amor, de Roman Schatz, e A virtude de Checchina, de Matilde Serao.

Dende Finlandia con amor (Esplanadi) foi traducido por Tomás González Ahola e é o relato do mundo finlandés visto por un alemán asentado no país nórdico dende hai moitos anos. Tal como o propio autor declara no limiar, con este libro non pretende “ofender nin facer enfadar a ninguén, senón entreter os meus lectores, sexan estranxeiros que viven aquí e sofren o choque cultural, ou sexan finlandeses cunha autoestima a proba de bomba e cun saudable sentido do humor”. Cheo de ironía e fina observación, Schatz revélanos as curiosidades do xeito de vivir destes veciños do norte, por veces abondo xenuíno e difícil de comprender, mais sempre curioso e sorprendente.

A virtude de Checchina (Hugin e Munin) é unha novela breve traducida por Isabel Soto que nos presenta a vida dunha dama romana, aburridamente casada cun médico rosmón e avaro, que un día cruza co Marqués d’Aragona, recoñecido donxoán, e sente a tentación do adulterio. A partir dese momento todo o seu mundo cambia, debaténdose entre os consellos da súa amiga Isolina, unha dama liberada que vive con ledicia o libre amor, e a súa serventa Susanna, beata cismona á que todo lle semella pecaminosa obra de Satán. As conversas con estas e, sobre todo, o cismar que a mente soñadora de Checchina desata constitúen o nó desta narración que desenvolve unha fonda crítica á hipocrisía dos convencionalismos sociais e á anulación da liberdade persoal esmagada pola máis resesa moral.

“O paxaro de nácara” de Pura Salceda, e “O latexar do barrio” de Tito Pérez

Como cada semana, Armando Requeixo tráenos dúas propostas narrativas para o noso lecer lector: a novela O paxaro de nácara, de Pura Salceda, e mais o libro de relatos O latexar do barrio, de Tito Pérez.

Os anxos indecisos, de Manrique Fernández, e As estacións do lobo, de María Reimóndez.

Como cada semana, Armando Requeixo convídanos á lectura de dúas obras narrativas que acaban de aparecer nos andeis das nosas librerías: o volume de relatos Os anxos indecisos, de Manrique Fernández, e mais a novela As estacións do lobo, de María Reimóndez.

Os anxos indecisos (Galaxia) é un conxunto de sete relatos de temática variada que coinciden en presentar situacións e personaxes que se moven nas estremas, nos límites das súas vidas ou sentimentos. Son historias que revelan o lado máis humano e perfectible de nós mesmos, que amosan as nosas dúbidas, erros e caídas, mais tamén as nosas ilusións e esperanzas. A dura aventura da inmigración subsahariana; o enlouquecido vivir das nenas que se ven atrapadas na maquinaria imparable do mundo das pasarelas; a muller que loita por non perder as ganas de vivir tras ser despedida, desafiuzada e diagnosticada de cáncer; as ilusións fanadas e o desamor que esnaquizan o grupo musical The White Birds; a resistencia rebelde dunha periodista ‘de raza’; o amor non correspondido dunha muller que desbalde os días agardando por un galán ingrato e o cruel abuso dunha menor coa conivencia do seu proxenitor son os escenarios nos que se moven estes relatos protagonizados por “anxos indecisos”.

As estacións do lobo (Xerais) é a historia de Clara, unha muller galega que, por amor, marcha vivir a Múnic e abandona toda a súa vida anterior. O seu compañeiro, un poeta e editor de primeiras adorable, acaba converténdose nun ser ruín e mesquiño que exerce sobre dela un maltrato psicolóxico implacable que a debroca nas simas do autodesprezo e a anulación. Mercé a un encontro casual, Clara vai ir aos poucos recuperando as rendas da súa vida e deixa atrás o desprezable Franz para comezar unha nova etapa a carón das amigas e amigos da súa ‘manda’ e explorar un territorio de amores libres e novos afectos.

‘O veo alzado’ e ‘As aventuras de Mikolaj Doswiadczynski’, as recomendacións de Armando Requeixo

Esta semana, Armando Requeixo proponnos a lectura de dúas novelas que son obras clásicas nas súas respectivas literaturas e que agora podemos gozar xa na nosa lingua: O veo alzado, de George Eliot, e As aventuras de Mikolaj Doswiadczynski, de Ignacy Krasicki.

O veo alzado (Hugin e Munin) é unha fascinante historia de terror psicolóxico publicada por primeira vez en 1859 que foi traslada dende o inglés ao galego por Alejandro Tobar. O relato chega a nós na voz do seu protagonista, o melancólico Latimer, un mozo que ten o don de ler o pensamento e tamén da premonición, poderes que, lonxe de resultarlle de proveito, non lle traen máis que pesar e dor, sobre todo coa súa namorada, Bertha, pois ao ler na súa mente sabe que en realidade non o ama e vai descubrindo nela un ser mesquiño e cruel. Así pois, nesta novela curta a presenza do sobrenatural e das paixóns destrutivas constitúen a cerna dunha narración que abala entre o gótico, o romántico e o fantástico.

As aventuras de Miko?aj Do?wiadczy?ski (Rinoceronte), vertida ao galego por Lúa García Sánchez dende o orixinal polaco no que aparecera en 1776, é o relato das peripecias do personaxe protagonista que figura no título, un mozo de familia nobre que viaxa por medio mundo e que, nas súas palabras, acaba sendo “un cortesán en Varsovia, un galán en París, un labrego en Nipu, un escravo en Potosí e un tolo en Sevilla”. Ideada como unha novela de aprendizaxe, esta narración en forma de memorias autobiográficas ten unha clara finalidade pedagóxica: ensinar á xente nova as escollas axeitadas para a vida, seguindo sempre os ideais ilustrados que o protagonista abraza ao final da súa andaina, ao tempo que convida á reflexión crítica sobre o goberno dos Estados introducindo na trama a ficticia illa de Nipu como modelo de utopía política que contrasta coas sociedades europeas do seu tempo.

‘As fauces feroces’ e ‘Sándalo’, primeiras recomendacións deste nova tempada de Armando Requeixo

Comeza setembro e Armando Requeixo regresa para nos recomendar dúas novelas coas que acompañar esta fin de verán: Sándalo, de María Xosé Queizán, e As fauces feroces, de Emma Pedreira.

Sándalo (Xerais) é unha longa narración que explora os camiños cruzados de Galicia e Cuba nos últimos dous séculos. Unha andaina por veces paralela por veces converxente, que aquí espella en personaxes dacabalo entre a ficción e a inspiración real e que, a través da historia dunha saga familiar, vai mergullándonos nalgúns dos máis destacados episodios de ambos os territorios. Un relato con abondosos saltos temporais e voces do discurso, que brilla na súa traballada prosa e amalgama con acerto a eficiencia periodística e o requinte literario.

As fauces feroces (Baía) é un relato de voces cruzadas, de historias en cadoiro. Dunha parte, a narración da complexa relación que nos nosos días manteñen unha nai e a súa filla e, doutra banda, a intensa relación que une a monxa italiana Benedetta Carlini e a súa compañeira Bartolomea nos tempos da Contrarreforma. Dous tempos e dous mundos, pero unha mesma esencia: a reflexión sobre a diversidade dos afectos, a sexualidade, a maternidade e o libre albedrío, tamén si o mundo da escrita e o propio proceso de creación literaria.

Camiño de paixóns e Fuxir da Proxeria, dúas historias de amor e aventuras para este verán

Como remate das súas recomendacións lectoras de verán, Armando Requeixo proponnos achegarnos a dúas novelas acabadas de publicar: Camiño de paixóns, de Carlos Meixide, e mais Fuxir de Proxeria, de ManuelBlanco Desar.

Camiño de paixóns (Galaxia) relata unha historia de aventuras e descubrimento interior que se desenvolve ao longo do Camiño de Santiago. Dúas mulleres, unha profesora galega e unha química xaponesa, coinciden peregrinando e ven nacer entre elas unha apaixonante historia de amor. Mais o seu namoramento vese ameazado por unha escura trama que apunta a unha seita suicida e unha tentativa de atentado de alcance internacional no que ambas as protagonistas acabarán por se ver atrapadas. Erotismo, acción e intriga definen esta novela de Carlos Meixide, de moi entretida lectura.

Fuxir de Proxeria (Fervenza) é unha distopía que nos traslada á Galiciade finais do século XXI, unha terra avellentada en extremo, onde os nacementos son escasísimos e os coidados da inmensa poboación anciá esgotan todos os recursos sociais. As poucas mozas e mozos deste territorio que moitos deron en chamar Proxeria vense obrigados a cumprir unha sorte de servizo social obrigatorio no que, durante anos, teñen que coidar varios anciáns como labor solidario para a comunidade, o que limita o seu natural desenvolvemento e convérteos nunha especie de serventes atados ás draconianas leis da xerontocracia do Senilatus ou Parlamento. Así as cousas, a parella de rapaces protagonista decide desafiar ese statu quo e idea unha fuxida ao estranxeiro na procura dunha vida liberada destes atumes.

Os libros ‘Un vento que pasa’ e ‘Bock de cerveja’ chegan ás librarías

Esta semana Armando Requeixo tráenos noticia de dúas novidades narrativas: a novela Un vento que pasa, de Alfredo Conde, e o libro de relatos Bock de cerveja, de José Alberte Corral Iglesias.

Un vento que pasa (Galaxia) narra os días dun avogado xa maior que sofre un infarto e, con posterioridade, un episodio de gripe A que se complica nunha pneumonía case mortal que fai que lle induzan un coma de tre ssemanas e que, de resultas del, teñan unha longa e delicada convalecencia. Durante o tratamento da súa cardiopatía, coñece un grupo doutros enfermos cos que comparte rehabilitación e cos que fai amizade, compañeiros que logo oirán visitar á casa durante a súa convalecencia para contarlle historias e ir deluvando as súas vidas en común faladoiro.

Bock de cerveja (Baía) reúne unha trintena de relatos de moi variado xorne. Malia a súa disparidade, non poucos deles trasladan historias de emigrantes oude personaxes da Coruña da plena Posguerra na que se criou o autor, seres que son rememorados cunha ollada melancólica e que nos descobren episodios que igual nos trasladan ás feroces represalias dos sublevados contra os republicanos que nos falan do maquis, dos emigrantes (non) retornados ou das falcatruadas dos mozos na España gris dos finais dos cincuenta e os primeiros sesenta. Lembranzas que desfilan pola memoria da voz narradora, que as atrapa, saudosa, diante dun bock de cerveja.

Pin It on Pinterest