Todas as colaboracións

Banda deseñada e teatro na Revista Galega de Teatro

A última publicación da Colección de Banda deseñada da Erregueté xunta a creación dramatúrxica de Fernando Epelde coas ilustracións de Manuel Tudela. Unha versión d’A caixa negra, obra que fala dos abusos sexuais a menores e da reconstrución dun pasado traumático a partir da escoita de fitas de casette. Coa pátina e a iconografía do ano 92 e cos referentes daquel ano marcado polos Xogos Olímpicos de Barcelona, a Expo de Sevilla, os crimes de Alcàsser ou o boom inmobiliario que provocaría a burbulla do ladrillo. Motivos todos eles inspiradores, igualmente, da creación intertextual que Fernando Epelde fará tamén no seu novo proxecto musical e de videocreación psicodélico titulado Alcàsser 92.

A versión e o formato desta nova peza de pezas, que fortalece a intriga na descoberta de novos datos daquelas vítimas da pedofilia, susténtase na condensación poética da trama, no uso de imaxes e cores que recrean o ambiente e as tensións dramáticas e nos diversos planos e saltos temporais que nos ofrecen as viñetas. Un novo xeito de achegarnos ao teatro a través do cómic, ou de achegarnos ao cómic a través do teatro.

O novo circo galego

Durante os últimos anos o circo contemporáneo galego viviu un proceso de innovación, formación e difusión que o foi situando nun lugar destacado e con importantes producións que se poden comparar coas de contextos onde o apoio ás artes circenses está máis consolidado, coma Cataluña, Portugal ou Francia, por poñer exemplos cercanos.

As recentes estreas de Arnoia, Arnoia de Pistacatro, Involución de N+1 ou 4’’ da compañía IO Circo, fálannos da forza e do impulso desta arte escénica no país.

A historia recente e as liñas de apoio á formación (aglutinadas en Pistacatro basicamente ao longo dos seus 10 anos de existencia), o programa de circo no CDG da etapa dirixida por Cristina Domínguez ou as dez edicións da Festa do Circo ou o Circo á Feira na Sala Nasa durante a primeira década deste século, foron o xermolo dos colectivos que hoxe nos presentan estas pezas caracterizadas pola poesía visual, a unidade conceptual ou a combinación de varias artes escénicas con números de circo, na liña do circo posmoderno ou do fenómeno do novo circo internacional. Aquí xa non hai exhibición de feras nin números fragmentados do tradicional circo de carpa, ou non só. Estes espectáculos son o reflexo da capacidade renovadora, absorbente e transformadora dunha arte escénica (ao mellor a que máis) permeable á evolución e a sorpresa.

A consolidación do teatro coa ‘canteira de Ferrol’

Hoxe falamos con Roberto Pascual de teatro e patrimonio. No Ano Europeo do Patrimonio Cultural, tamén debemos pór en valor o capital inmaterial do teatro galego, especialmente dos ricos movementos artísticos e sociais que nos anos 70 e 80 provocaron a consolidación do teatro profesional e da rede institucional das artes escénicas no noso país.

Un deses focos está na chamada “canteira de Ferrol”, toda unha serie de actividades coma festivais, escolas municipais de teatro, premios ou grupos coma o Teatro Círculo de Perlío e Tagallo, que contribuíron na articulación do sistema teatral galego.

O dramaturgo Francisco Oti, protagonista daquel movemento amplo e construtivo, recolle no seu libro “O novo teatro galego en Perlío” a crónica, a análise e datos con documentación gráfica daqueles episodios.

Coñecer a nosa historia, valorar para continuar, avanzar e consolidar, ben poden ser os obxectivos desta obra e do que podería ser un centro museístico e de documentación do noso patrimonio teatral. Quizais nun deses edificios sen uso, construídos sen proxecto e sen vontade de mantemento e actualización coma os que hai pechados en Vigo e en moitas cidades do país. Co que cómpre albergar o patrimonio e non caer na desmemoria.

Décimo aniversario da compañía Redrum Teatro

Teatro comercial e entretemento que non renuncia aos compromisos.

Falamos da compañía Redrum Teatro, que en 2019 fai dez anos producindo e distribuíndo espectáculos familiares con edición de textos propios e enchendo teatros con pezas para público adulto protagonizadas, na maioría dos casos, por actores e actrices populares.

Esta compañía vén de estrear ‘Invisibles’, unha obra sobre o maltrato, coa que quere seguir chegando a un público amplo sen renunciar ao compromiso e á función social do teatro. Teatro necesario e necesaria diversidade. Entreter e sensibilizar, dous aspectos que non son incompatibles. Compañía de repertorio que aposta por unha liña (non única, nin mellor, nin de menor interese artístico, nin máis ou menos importante) determinada de crear e facernos gozar do teatro.

Falamos de Vanesa Sotelo, autora de ‘Nome: bonita’

Vanesa Sotelo (Cangas, 1981) é dramaturga, directora e actriz. Tamén xornalista e directora da Erregueté-Revista Galega de Teatro, profesora de varios grupos de teatro e, desde  hai uns días, autora dunha peza que foi recoñecida como a mellor obra teatral da última década polo Concello de Mondoñedo.

Falamos dunha obra que foi escrita ao abeiro do Programa de Desarrollo de Dramaturgias Actuales do INAEM e que se pode descargar da web muestrateatro.com

Nome: bonita, que así se titula, é unha peza inspirada en mulleres guerrilleiras e que nos fala de violencia, da memoria con forte carga poética e cun gran traballo de documentación para a elaboración dunha serie de voces escénicas na multiespacialidade. Unha obra que, dende o presente, nos leva a varios contextos de barbarie.

A autora, que xa conta con máis dunha ducia de títulos, afirma que escribe como un xeito de reconciliación, como unha forma de canalizar a violencia, unha forma de somerxerse no silencio e escoitar o seu berro. Escribir como unha forma de coñecemento onde poida estourar a poesía porque, como di, tal vez non se poida explicar ao ser humano pola ciencia pero pode entenderse pola poesía.

As artes escénicas con Cinema Sticado

Falamos de Cinema Sticado, un colectivo escénico de Cangas, creado en 2012 pola actriz Helena Varela e o enxeñeiro Xosel Díez. Unha compañía que investiga sobre as posibilidades expresivas da mestura de linguaxe audiovisual, teatro de obxectos ou banda deseñada. Unha nova maneira de entender e de facernos aprezar, dende a fronteira, outro tipo de arte escénica posible. Cinema en directo, onde a proxección convive coa exposición do set e de todas as técnicas e artefactos que permiten verlle as tripas e seguir emocionándose coas atmosferas e a maxia do celuloide. Xogo, crítica, misterio, linguaxe figurativa, música creada en directo cos sons duns manipuladores demiurgos.

Tamén repasamos os 35 anos de historia da Revista Galega de Teatro, unha publicación única no mapa cultural galego que documenta, analiza e edita o quefacer teatral en Galicia xunto coa realidade escénica de fóra, y en galego. En 2018 chega ao seu número 95 e ademais de editar e traducir textos dramáticos, a Erregueté segue a ser un espazo de información, debate, crítica  e creación aberto a todas as sensibilidades e maneiras de concibir a arte do teatro, comprometida co tempo presente, co público e coas profesións do teatro.

Unha homenaxe a Gustavo Pernas

Queremos homenaxear ao inesquecible dramaturgo Gustavo Pernas falando da nova Dramaturxia galega. Dúas novas voces, Roi Vidal e Ernesto Is, entre as moitas e diversas que seguen a alimentar o teatro de noso, coa riqueza da lingua a engrandecer o palco, coa frescura dos novos formatos, con renovados compromisos dun teatro que nos observa e nos pon distintos espellos poéticos, sarcásticos e de longa perspectiva diante nosa.

Ernesto Is acaba de gañar o Premio Rafael Dieste da Deputación da Coruña con ‘Despois das ondas’, unha peza composta con diversos documentos arredor da memoria da actriz María Casares, do seu tempo e da España refuxiada.

Con Roi Vidal presentamos a edición do Premio Abrente de 2017, ‘Poesía. Materiais para montar unha escena de cama’. Un xogo escénico que, tendo como base o desexo dunha parella de facer unha película porno, acabaremos acudindo a unha reflexión sobre o amor e as artes da representación escénica, con todas as súas posibilidades de mestura e goce.

A distribución teatral en Galicia

A produción e a distribución son os piares fundamentais sobre os que se sustenta a actividade escénica, coma calquera sector produtivo. A Asociación de Actores e Actrices de Galicia organizou un foro para analizar a distribución do teatro galego dentro e fóra do país. Cales son as estratexias das compañías e as políticas públicas encamiñadas a que os esforzos de produción escénica cheguen ao público? Teñen as mesmas necesidades neste sentido todos os espectáculos que se producen en Galicia? Existe coordinación entre as administracións? Son suficientes as axudas e iniciativas públicas para que o noso teatro sexa coñecido no exterior? Teñen recursos suficientes e formación específica as persoas responsables da programación teatral?

Pin It on Pinterest